The update cannot be installed because WordPress 3.0.1 requires MySQL version 4.1.2 or higher. You are running version 4.0.26.

Omg, epic. Z forum ovh dowiedziałem się, że (Grzes)

W panelu serwer wirtualny->zarządzanie sql. Można założyć bazę na serwerze w wersji 5.0 lub 5.5 jako w wersji testowej.
Tylko pewnie będziesz zmuszony usunąć wpierw aktualną bazę ze względu na ograniczenie 1000gp. Czekać Cie będzie zrobienie kopii a później jej przywrócenie. Możliwe, że istnieje inny sposób ale ja go nie znam :)

No proste, proste. No to zrobiłem dwa backupy, bazę usunąłem i hajda na koń. I bach, wywrotka na ryj. Krzaczki.
Po kilku godzinach molestowania MySQLa, konwertowania, zamieniania, kurwiania na wszystko dookoła, czytania miliardów wpisów przyszło rozwiązanie, dość intuicyjne, prostackie wręcz.
Korzystając z backupu bazy by OVH: import/metoda porównywania napisów: latin2 general, zgodność z mysql4, reszta jak było – na UTF8. I tyle.

1. Azerbejdżan. 0 motywów ludowych (dziwne, ale tego oczekiwałem), wyjąco, pop na „3″. Taka sobie piosenka o niczym. Ładne uda. Lata po scenie i nie wiadomo w końcu, o co chodzi.

2. Hiszpania. Dobry tekst Orzecha. Wielki plus za cięte komentarze w tym roku (edit: poziom „ciętości” utrzymał się aż do końca ;). Piosenka interesująca, choreografia i scenografia – pasujące do aranżacji piosenki. Wykonawca miał naprawdę silne nerwy, gdy na scenę wbił random z publiczności (zdjęty zresztą chwilę później przez ochronę). Z tego względu piosenka zostanie wykonana jeszcze raz, po występie Danii (na końcu). Całokształ – nie.

3. Norwegia. „Piosenka – sabotaż”, żeby nie wygrać i nie organizować następnej edycji Eurowizji. DSQ za zrzynę, albowiem pieśn zapowiadaną jako epicki hymn już gdzieś słyszałem. Nieczysty głos, byle jaka treść. Kiepskie zakończenie. Dużo ognia, „głownie z tyłu”.

4. Mołdawia. Piosenka niewątpliwie disco, co poznać można po podświetlanych skrzypcach ;p Fakt, disco. Śmieszny, kurewski wręcz makijaż pani. Strój też. Nie wiem tylko, któro bardziej. Disco dyskiem, ale tu nie ma pierdolnięcia, wolny kawałek, kiepawo i bez akcentu zaaranżowany. „Właśnie tego brakowało, nagiego torsu na końcu”.

5. Cypr. Nowoczesny pop z ambitniejszą aranżacją. Typ na basie ma fretlessa. Refren to pomyłka, jeśli chodzi o melodię – jest nieprzemyślana i „pisana odręcznie”; rytm jest spoko. Ogólnie dobry kawałek.

6. Bośnia i Hercegowina. „Łudząco przypomina This is the time we’re living” (transkrypcja). „Granie muzyki heavy metalowej nie zagraża wygraną w tym konkursie, chyba że jest się ubranym w gumowe kostiumy”. Maniera wokalna pana przypomina mi to,co jest prezentowane w niektórych (albo i wszystkich) kawałkach Stratovariusa. Gówniany aranż, nie ma uderzenia. Kiepawa perkusja tudzież jej brzmienie. Miejsce solówki jest trochę nie teges, za wcześnie. Cóż, licentia poetica. Kawałek mógł być ok, ale to zakończenie… Nijako, mało charakterystycznie, nudnie.

7. Belgia. Dobrze się zapowiadało, i dobre było.

8. Serbia. Kawałek Bregovića (czy Bregovicia?). „AC Milan kontra Bregović”. Kompozycje tego pana są bardzo charakterystyczne. To niekoniecznie zaleta. Wykonawca – to jest facet? Utwór – dłuży się, i jest typowo kałasznikowy.

9. Białoruś. Pop – balladka, dziwnym akcentem śpiewana. Banalny tekst. Kto, po co i dla kogo takie rzeczy pisze, oraz w jakim celu – ja nie wiem. Jedna wokalistka ma dość ciekawy fryz. Do zapamiętania z tego utworu – motylki. Chyba tylko tyle, przykro mi.

10. Irlandia. Niamh – ładne imię. Wpada w ucho (piosenka) od pierwszych nut; pro wykonanie – zgadzam się z Orzechem. Ha, zawsze chciałem zobaczyć, jak wygląda ten flecik. Być może wybrałbym inny głos do wykonania, ta pani posiada zbyt „molowy”, jak dla mnie – ale to kwestia gustu. Hehe, bardzo nacjonalistyczny utwór ;p Tak, ta piosenka nie powinna się zmarnować.

11. Grecja. Faktycznie, Bałkany gościnnie w Grecji. Fajna choreografia. Ciekawe wtręty elektroniczne dodają kawałkowi „baunsu”. O, solo na uz chyba. Po solówce mało dynamiczny bridge. Trochę za długa pieśń, bankowo pojawią się remiksy – i dobrze, idzie tego sluchać.

12. Wielka Brytania. Sceneria zalatuje Daft Punkiem (?). Piosenka nie zapowiada się fajnie. No i fajna nie jest, takie sobie disco. Znów banalny tekst. Także i tu wokalizy są kompletnie bez pomysłu. Plus za chórek. Pan strasznie fałszuje.

13. Gruzja. Ładny głos. Choreografia tania. Do smyczków piosenka jest dobra. Ziomale mają całkiem sympatyczne „narodowe” kurtki. Ok, zmieniam zdanie, piosenka była dobra do wejścia gitary. Końcówka psuje wrażenie po spożyciu całości. Byłoby dobrze.

14. Turcja. plagiat wg Orzecha (Muse). „Clap your hands!”. Ta, sam se klapnij ;p Ani to pop, ani jakiś soft metal symfoniczny. Jakiś pop-rock ze smyczkami. Mocno takie sobie. Akcent zeszlifierką przypomina mi „Heartwork” Carcass.

15. Albania. Murzyński tembr. Mało charakterystyczne przejście w refren. Coś by z tego może i było, ale song jest płytki jak kałuża w lecie, i tak samo wykonany.

16. Islandia. Przez moment myślałem że zdechnę ale nie, to nie ta Bjork. Pop 80/90 + dance w stylu Scootera. Jaka daremna harmonia, to było w milionie piosenek. Scenografia pod postacią pań w chórkach – ktoś ma dobre poczucie humoru. Dobre w sensie że jest w dobrym smaku i z wyczuciem. No cóż. Śpiewać potrafi, ale piosenka jest nudna. No i ograna.

17. Ukraina. Jaki strój. Jedna z ciekawszych kompozycji. Nie tylko tembr głosu przypomina Pink, ale i warsztat techniczny przypomina to, co prezentuje Pink. Jak się uczyć, to od najlepszych. Piosenka jest niezła. Gitary mogłyby być cięższe. To przypomina w aranżacji starsze polskie kawałki, kiedy jeszcze polski rock nie był gównem (czyli na długo nawet przed epoką Feela i innych dziwadeł). Trzymam kciuki.

18. Francja. Tanie bity i prosta melodyjka, 3 minuty klepania tego samego. Jakiś śmiechowy balecik – aerobik. Szkoda czasu na rozpisywanie się o tym badziewiu.

19. Rumunia. Podświetlane keyboardy był modne 10 lat temu (jak nie lepiej). Zapowiadało się ambitnie. Niestety. Wykonanie jakkolwiek bardzo dobre, i profesjonalne. No, była jedna wpadka na samym końcu, gdy pani zdarzyło się trochę zejść z dźwięku. Wyciąć tę wokalizę i mamy hicior.

20. Rosja. Zawiało oldskólem. Basista ma ciekawego headlessa. Chórki w tym kawałku „ssają” i czynią go (jeszcze bardziej) śmiesznym. W nawiasie, bowiem mi kawałek przypadł do gustu, Orzech z kolei uważa pojawienie się Rosji w finale za żart. Jedno z czym mogę się zgodzić to to, że mogłoby być mniej operowo, a nawet w ogóle mogłoby być bez opery.

21. Armenia. Prześliczna wokalistka. I śpiewać umie O_o Sceneria kojarzy mi sięz Avatarem, nie wiem czemu i nie będę tej tezy bronił ;p Dobra piosenka, może się podobać, nie jest zbyt nachalna. Chórek wygląda jak dzieci Frankensteina. Trzymam kciuki.

22. Niemcy. Ciężko mi się słucha wykonania nowoodkrytej gwiazdki o ksywie Lena. Casting wygrała i tak się tu znalazła. Ponoć trema i w ogóle, bo młoda i niedoświadczona. Co z tego? Piosenka zamotana, nie jest radiowym hitem, porównywanie tego do Duffy i innych tego typu to przesada. Z inną aranżacją, może. Jakoś tak na jedno kopyto.

23. Portugalia. Jakbym to już gdzieś słyszał. Wykonanie fajne, głos fajny, ona fajna, piosenka taka sobie.

24. Izrael Kameralnie, ciekawa piosenka, mam nadzieję że nie zostanie zepsuta pop – bitem. Nie została, trzymam kciuki.

25. Dania. Orzech doszukał się tu „Every breath you take” Policjantów, a w wykonaniu Abby. Racja. Merytorycznie DSQ. Sama piosenka może podobać się masom.

Eurowizję zwycięża w tym roku… Artur Orzech ;] A na poważnie – Niemcy… szkoda. Porażka.

1. Litwa. Wstęp gdzieś słyszałem, brzmienie klawiszy – ssie. Piosenka lekko stingowa. Jeden motyw przez połowę utworu to dobry zwyczaj, ma nma celu wbicie słuchaczowi melodii. Mnie męczy, bo pamiętam ją po pierwszym powtórzeniu. Ale ok, jadymy. Kawałek nie wpada w ucho, plus to wykonanie – może z płyty byłoby lepiej. Nie powala. P. Orzech: „mam wrażenie, że ma słuch absolutny”. Ja nie.

2. Izrael. Kolejna piosenka zrobiona poprawnie, wręcz szablonowo. No – go. Dwa ziomy na scenie – porażka. Zero wkomponowania sie w tło, to raz; dwa – po co kazali wokalistkom udawać granie na jakichś instrumentach perkusyjnych? Eh.

3. Francja. P. Orzech zaliczył kolejneg faila: „(nazwisko artysty), której przedstawiać Państwu nie muszę”. No, taka Pana praca, ale dobra. Po zeszłorocznej propozycji Francja wystawiła sympatyczą piosenkę. E-e, druga zwrotka (klasyczna konstrukcja) niepotrzebna, przecież połowa publiki nie rozumie języka, po co ich męczyć?. Ciekawa scenografia, dość ascetyczna. W skrajnej formie ascetyczności. Głos wokalistki brzmi trochę „staro”, klasycznie i tradcycyjnie. Ciekawy song, ale porazka jeśli chodzi o zawartość procentową hitu eurowizyjnego.

4. Szwecja. Ich zawodniczka to mezzosopranistka, i już od samego początku można tego zaznać. Kolejne szwedzkie disco. Wokaliza na wstępie w porównaniu do zwrotki – jak kij w oko, no ale to taki trend ostatnio, żeby zawyć na wstępie a potem dopiero w refrenie/bridge’u. Pani umie śpiewać i jest nordycko ładna. Poza tym prezentuje dziwny angielski. Wątpliwie zrobiona linia wokalna, z tego głosu dałoby się więcej wycisnąć. Solo bezsensowne, strata czasu. Inscenizacja bez wyrazu.

5. Chorwacja. Zaleciało wszystkim, tylko nie Bałkanami ;p Ładne rekwizyty. Oboje śpiewający są dobrzy; zresztą na EW nigdy nie lądowały kompletne beztalencia. Piosenka już od połowy brzmi tak, jakby się miała za chwilę skończyć. Cały czas na jedno kopyto.

6. Portugalia. POP. Znane dźwięki, sztuczny usmiech. Trochę buja. Piosenka zrobiona wręcz podręcznikowo. Jakaś smutnawa, ale dobra. Znana melodia, ni cholery nie pamiętam, skąd ją znam.

7. Islandia. Yeah. Dobry pomysł na kawałek dla kapeli metalrockowej. Trochę za wolny. Chórek bym wypieprzył i wywalił (w tej kolejności) ;p Dobra piosenka. To drugi dobry kawałek dzisiejszego wieczoru.

8. Grecja. Wystawili weterana. Bzdurna choreografia. Disco. Chórek zagłusza solistę. Słabo i nudno.

9. Armenia. Etnicznie, fajny rytm. Kayah. Gdzieś już słyszany lead. Wokal na początku do dupy, później robi się lepiej; ale nadal leci operą. Co to, refleksyjna wersja refrenu z podrzędnego dico? Żenada.

11. Azerbejdżan. Tekst piosenki typowo eurowizyjny. Muzyka – nie powala, bit też. Motywy netniczne uzywane w zależności od humoru osoby aranżującej kawałek… panie, to nie są farbki akwarelki… Utwór nadaje siędo filmu, radia, na koncert, ale nie tu.

12. Bosnia i Hercegowina. Znowu znane dźwięki we wstępie. Ładna piosenka. Prezentacja wizualna nieciekawa. Byłby to niezły kawałek do śpiewania po pijaku.

13. Mołdowa. Etniczny klimat i jakś piszczałka na wstępie. Fajnie, ale czy to się sprzeda? Nie. Dalej zrobiła się z tego hummpa. Ładne uda. Defnitywnie nie, ta piosenka nie ma szans. Ma jakąś treść. Choreografia zbójnicko – góralska. Nie, to nie jest bardzo dobra propozycja, p. Orzech.

14. Malta. Dobre, dobre, niech się rozkręca. Kobieto, Toni Braxton nie jesteś, ale próbuj. Tradycyjnie zrobiony kawałek, ale nie jest to kalka. Trzecia dobra piosenka tego wieczoru. O, „to już trzecia pisenka finałowa, w której jest głos, jest kompozycja” (c) p. Orzech.

15. Estonia. Napuszona orkiestracja. Poprawna kompozycja. Czwarta dobra piosenka. Solo na skrzypcach – mozna było sobie darować, no ale trzeba błysnąć. Kawałek z cyklu „ambitnie”.

16. Dania. Typowy popowy song, nawet tytuł taki jest: „I want believe”. Średnio. Irytujące piano podgrywające soliście wokal. Gdyby gitary dać na przód, piano ściszyć albo wywalić, być może piosenka dorosłaby do image’u, jaki starali się stworzyć wykonawcy.

17. Niemcy. Duet niemiecko – amerykański. Kawałek neoswingowy, zgodnie zresztą z tytułem grupy. Angielski drażni. Gdzieś to już słyszałem. W sumie ok, może się podobać. Hehe, pejcze.

18. Turcja. Turczynka z Belgii. Gwizdy. Szłowe intro gitarowe. Czuć starą Szakirę ;) W tym kawałku widać dobitne przykłady na to, że motywy dobrze się prezentujące jako samodzielne przeszkadzajki czasem dość trudno przerobić na zrozumiałą i z polotem linię wokalną. Gdyby jeszcze to miała być tylko wokaliza – ok, ale solistka coś śpiewa.

19. Albania. Bardzo przeciętna piosenka. Z całym szacunkiem, ale daremna i robiona na siłę.

20. Norwegia. Pochodzący z Białorusi Aleksander Rybak. Wow, to Norwegia? Performance ciekawy (btw. choreografia – lol]. Sympatyczna piosenka, ale to nie na Eurowizję. Niezłe skrzypce. Całkiem całkiem kawałek.

21. Ukraina. Znowu znany motyw. Za wygląd ekipy i scenografię – plus, prawdziwy szał.
22. Rumunia. Kawałek typowo kateryanowski. Chociaż może z miejszą ilością discoognia. Nice try, ale to nie te zawody.
23. Wielka Brytania. It’s not your time. Hehe, dostała od skrzypka. Ta pani nie wygląda jakos specjalnie brytyjsko ani europejsko. Bardzo dobrze śpiewa i dość dobry kawałek, ale większych szans ja tu nie widzę.

24. Finlandia. Waldo’s People ;p To może być hit. Scooter attempt, recytacja, żeński wokal, disko – disko. Przerywnik gitarowy zawiał siarą niczym Metal Zone Bossa. Niezły kawałek, ale entuzjazmu publiku nie było widać.

25. Hiszpania. Cały kawałek nie brzmi hiszpańsko. Raczej bym powiedział – cypryjsko. Yeah, bawimy się w Copperfielda? Piosenka nie powala, ale nie jest źle.

Aaa, planowane nowe odsłony bluźnierczych wypocin – święta, tradycyjnie. No, wybrańcy oczywiście usłyszą je wcześniej.